Bericht uit Juseu

Een van onze favoriete plekken om te eten was vroeger hotel-restaurant San Ramon in Barbastro. Het restaurant was gelokaliseerd op de eerste verdieping van het in verval geraakte hotel. Als het regende had je kans dat het water via de hoger gelegen verdiepingen in het restaurant naar beneden druppelde. Al jaren werd het prachtige monumentale pand niet meer onderhouden. Er was een contract van 1903 waarin stond dat het hele pand tegen een symbolische vergoeding door drie generaties mocht worden uitgebaat als pension-hotel/restaurant. Op de leeftijd van 103 jaar stierf in het jaar 2000 de oude dame die toen het familiebedrijfje leidde. Haar dochter van 81 werkte toen nog in de bediening. Maar de dochter vertegenwoordigde de vierde generatie. Bij het overlijden van de moeder werd het bedrijf dus beëindigd. Aan een markante plek in Barbastro kwam hiermee een eind.

Tussen 1903 en 2000 was het pension/restaurant een belangrijke ontmoetingsplaats voor intellectuelen en kunstenaars. Joaquín Costa, Miguel de Unamuno, George Orwell, Miguel Fleta, Luis Miguel Dominguín, José Agustín Goytisolo waren terugkerende gasten of tijdelijke bewoners. Wij herinneren ons ook nog het opvallend kleurrijke gezelschap dat aan de tafeltjes aanschoof als wij daar eens aten. Het merendeel betrof oudere permanente pension-bewoners, die met elkaar hun laatste jaren vierden.

Eind 2009 werd het hotel/restaurant San Ramon weer heropend. De oude sfeer van het hotel is helemaal verdwenen. Geen krakende vloeren meer. Alles wat door vele handen en voeten was uitgesleten, is eruit gesloopt. Alleen de gevel is blijven staan. Misschien was er ook niet meer te redden. Maar nog het meest mis je natuurlijk de mooie oude mensen.

Toch hoe langer we kijken, hoe meer we weer terug zien. Komt die dame ons niet bekend voor? Ook herkennen we steeds meer van het oude interieur. De gedecoreerde tegels aan de wand en op de vloer zijn hergebruikt of goed nagemaakt. Antieke meubelstukken zijn gerestaureerd en staan weer op hun oude plaats. Opnieuw waaien de vitrages zacht voor de openstaande balkondeuren. Op zijn minst is hier geprobeerd om schoonheid en sfeer aan de bijzondere plek terug te geven.

In één opzicht wordt het verleden zeker wel overtroffen. De schaaltjes met de te gare groente en de stoofvleesgerechten hebben plaats gemaakt voor een voortreffelijke keuken. Wat ons betreft moet de nostalgie dan maar plaats maken voor de smaak. Een drie-gangen menu inclusief een fles goede wijn kost 18 euro pp. We zullen hier zeker weer vaker komen. En hopelijk doet dat onze heimwee eens vergeten.

Graus is een truffelcentrum van Noord-Spanje. Van oudsher werd hier de prijs voor een groot gebied bepaald. Eens per week is er de truffelmarkt.

Tot een paar jaar geleden was de truffelhandel in een achterzaaltje van een hotel. En niet alleen gedurende het officiële truffelseizoen, maar ook buiten het seizoen. Je had nu eenmaal de legale en de illegale truffelmarkt. De truffels werden tussen de koffiekopjes uit kranten gerold en gewogen aan een trekveer.

Tegenwoordig is de truffelmarkt op een aanzienlijke lokatie, in La Casa de la Cultura op de Plaza Mayor. Ook als particulier kan je er de beste truffels proeven en kopen. Restaurants bieden in bepaalde weken allerlei truffelgerechten, geserveerd met de plaatselijke Somontano-wijnen.

Het zijn de boeren uit de dorpen die de verse truffels aanbieden. De kopers zijn restaurants en natuurlijk handelaren, naar men zegt o.a. voor de farmaceutische industrie (aphrodite).

Voor Juseu zijn de truffels altijd belangrijk geweest. Ook nu nog zijn er een paar fameuze truffelzoekers. De beste staat hierboven op de foto. Met zijn hondjes gaat hij vaak vroeg op pad. Pas als het donker is komt hij terug. Vraag hem dan niet of het een goede truffeldag was, want zijn antwoord moet ontmoedigend zijn voor een eventuele nieuwkomer. Iedere truffelzoeker heeft zijn eigen route en vindplaatsen. Als de truffel deskundig wordt uitgegraven onder de eikebomen, zal het achtergebleven miselium in het volgende jaar een nieuwe truffel voortbrengen. De truffelzoeker wenst niet dat anderen onder zijn bomen gaan wroeten en hij vertelt steevast dat er vroèger wel truffels waren.

Maar de geur verraadt dat de zakken goed gevuld zijn. In de stegen van Juseu ruik je waar de truffelzoekers wonen. Daar kloppen wij dan eens aan om er eentje te kopen. Met een glimlach worden ons dan de schatten even getoond. Wij kiezen een mooie uit om er een lekkere pasta mee te maken.

In navolging van het vorige bericht, hier de foto´s van het resultaat.
Veel tijd was er niet over, maar de datum is gehaald.

In Casa Milan vindt een kleine verbouwing plaats.

Een voormalige waterput was nog verborgen achter een dikke muur. Ik meende dat er wel eens vocht optrok vanuit deze muur. Voor de ventilatie wordt er nu vanuit de gang een opening gemaakt naar deze oude waterput.
De vloer van de schuur op de binnenplaats halen we eruit. Er ontstaat zo meer hoogte. Onder het dak in de schaduw komt een hangmat. Dat wordt een heerlijke plek.
Om het mooier te maken wordt het terras / de veranda betegeld.

De kou is de grootste tegenwerking deze week. Het vriest ´s nachts ongekend. Overdag wordt het goed opgewarmd door de zon, maar ´s ochtends is alles weer bevroren. Misschien wordt het nog een strijd tegen de klok want komende zondag moet het af zijn. Maar onze gasten die dan komen zullen geen sporen van de bouw meer zien.