Archive for the ‘bericht uit juseu’ Category

Een kas in de moestuin

vrijdag, december 30th, 2016

   

   

Toch maar weer even aan het bouwen gegaan… maar het nieuwe project is nu afgerond. Een kas met een regenwater-bassin (waarin het dakwater van Casa Milan wordt opgevangen). Een aanwinst in de moestuin waarmee we meer tropische gewassen kunnen kweken. Of waar we misschien in het voorjaar al tomaten gaan oogsten.. Ben benieuwd wanneer we onze eerste eigen papaya of avocado gaan oogsten…

In ieder geval is het nu al een heerlijk moestuinkamer met binnen zomerse temperaturen.

   

Een kippenhok in de moestuin

vrijdag, maart 4th, 2016

   

   

Eindelijk hebben we nu een kippenhok in de moestuin. Met trotse kippen van authentieke rassen. Die eerlijke groenten uit de eigen tuin gaan eten. .. Daar gaan we zeker veel lekkere eieren van krijgen!

   

Mont Rebei

zaterdag, april 4th, 2015

Gisteren maakten we een spectaculaire wandeling in de canyons van de Sierra de Montsec, waar we vanuit Juseu een prachtig uitzicht op hebben.

We kenden dus al het silhouet van de Montsec, een imposante verticale wand, vanuit Juseu gezien. Gisteren hebben we het gebied doorkruist dat zich daar onder bevindt. Deze trip op korte rijafstand van Juseu kunnen we iedereen die hier komt van harte aanraden.

Je begint de wandeling in een bosrijk gebied met veel pijnbomen, iberische eik en madroño (arbutus). In bloei staan nu de wilde viburnum, de brem en rozemarijn. Ineens zie je in de verre diepte het blauwgroene meer. De afdaling naar het water kan vervolgens alleen zigzag gemaakt worden via houten trappen (pasarelas) die tegen de hoge stijle wanden geplakt zitten. Hier vandaan overzie je het gebied, waar de Rio Noguera uitmondt in de Embalse de Canelles (een meer met een lengte van bijna 30 kilometer waar je overigens ook kunt kanoën).

Eenmaal bij het water passeer je een hangende loopbrug (40 meter boven het water) en ga je richting de indrukwekkende Congosto Mont Rebei waar het water zich versmalt tussen steile rotswanden van soms meer dan 500 meter hoog. In de verticale wand is een wandelpad uitgehouwen over een lengte van twee kilometer. Het duizelt je af en toe, .. zo mooi.


   

Een 365 graden panorama

zaterdag, december 27th, 2014

De laatste dagen van het jaar. Tijd voor een overzicht. Een blik om je heen. Wat ligt er achter je en wat zal er komen …


Wij kijken terug op een fijn jaar hier in Juseu. Er kwamen weer allerlei aardige, mooie, lieve mensen langs. Ook het nieuwe jaar belooft in dat opzicht weer goed te worden. Daar zijn we blij mee. Dat er maar veel mensen blijven komen!

Ik las nog eens “ideeën en focus“, een soort hoop en verwachting die ik vier jaar geleden in deze blog uitsprak. Dit jaar constateerden we dat er hiervan zoveel realiteit is geworden. We hebben nu die plek voor een retreat, ook voor een of twee personen. Dat wilden we nog graag aan kunnen bieden; een eenvoudige plek in de natuur voor een langverblijf. Om afstand te nemen, iets uit te werken of om te creëren. Of gewoon om te genieten, wat dan ook … Maar altijd betekenisvol in het leven van degene die het aangaat.

Een stel verbleef hier drie maanden van dit jaar, een ander stel was hier vijf weken. Iemand zocht vijf weken de afzondering om aan zijn documentaire te werken. En ook waren hier natuurlijk veel mensen op vakantie, voor een kortere of langere tijd. Soms werd er door een van de gasten spontaan iets georganiseerd in de school. Zoveel mensen kwamen weer iets brengen. Er werd gekookt en er werd soms samen gegeten. Sommigen planden elkaar in Juseu te ontmoeten. Soms om iets te vieren, soms om samen in een thema te duiken. Er werd gefeest en er werd beschouwd.

Als we vooruit kijken dan kunnen we zeggen dat we het eigenlijk zo fantastisch vinden. Niet nog meer, niet nog groter. “Ideeën en focus” krijgt geen nieuw hoofdstuk meer. Wel zullen we het hier altijd mooier willen blijven maken. De huizen, de tuin, de Zaidin en de School .. De moestuin blijft ons inspireren .. Er zullen ongetwijfeld weer mooie workshops van de grond komen, bijzondere samenkomsten zijn. Het blijft gelukkig in beweging, dat wel. Maar het echte bouwen is klaar, denk ik. Maar ja .. dat heb ik wel eens eerder gezegd en voordat we het wisten ..

We willen nog iedereen bedanken die hier (weer) kwam in 2014.

We wensen je een heel goed 2015.

   

Olijven en bergen

dinsdag, november 18th, 2014

Waneer de rijpe olijven hier van de bomen beginnen te vallen, valt vaak de eerste sneeuw in de hoge Pyreneeën. Tegen een decor van witte bergtoppen worden in een nog warme zon de olijven geoogst.

   

Schijnen en verschijnen

maandag, november 10th, 2014

Als een kind, 
bekend met het onbekende,
onbekend met het bekende,
´hij´ zeggend tegen zijn verschijning, 
zijn gedaante bij de voornaam noemend…
Als het perspectief nog van zichZelf getuigt.
Ervaren niet met Zijn verwart …

Wat je bent is niet te ervaren en wat je ervaart is niet wat je bent. Toch is wat je ervaart niet te scheiden van wat je bent.

Alleen het “zijn” is zich van zichzelf bewust. Het zijn dat niet “iets” is, zelf intrinsiek leeg is, geeft ruimte aan ervaren, aan alles wat verschijnt.
Het Zijn is onze gemeenschappelijke basis, je kunt je er niet van ontdoen omdat je het zelf bent. Als verschijnselen doven, schijnt het Zijn nog door. Een schijnende leegheid, vol van zelfbewustheid. Een openheid die zelf ziet, een totale wakkerheid die er ook zal zijn als er weer iets nieuws verschijnt. Het enige wat echt massief is, is de lichtheid van het bewuste zijn. Een aanwezigheid in alles, onveranderlijk en zonder grens. De enige constante in ons leven zijn we zelf. De staat van wakker zijn is die waaruit je niet meer kunt ontwaken. Een staat waarin verschijnselen verschijnselen zijn. De acteur in je eigen droom wordt ontmanteld; de eerste, de tweede en de derde persoon als de re-presentant van aanwezigheid worden ontmaskerd. De droom wordt als droom gezien, helderheid op z´n wakkerst.

Begrenzingen komen van de verschijningen. Wat verschijnt heeft een eind. Verschijnselen komen en gaan, vloeien moeiteloos in elkaar over. Maar geen verschijnsel heeft een eigen bewustzijn, is zich van zichzelf bewust. Het zijn ervaringen in het onveranderlijke zijn. Verschijnselen kunnen niet op zichzelf staan, het zijn verschijningsvormen van een-en-hetzelfde-zijn. Alles wat verschijnt IS in wezen het ene Zijn, … ook al ervaren we het anders. De verschijnselen vormen het spel van begoocheling; de illusoire zelfstandigheid van verschijnselen. Maar in werkelijkheid is er alleen die ene ondoorgrondelijke samenhang, een interactie van verschijnselen, … van en binnen ons bewuste zijn.

De persoon, een verschijning, is zich dus niet van zichzelf bewust. We kunnen de persoon niet zijn, het zijn is alleen zichzelf. Maar de persoon doet aanwezigheid oplichten net zoals aanwezigheid de persoon doet schijnen. De verschijning maakt het ongekende kenbaar, .. herkenbaar omdat we het zelf zijn. Schaduw maakt het licht dat zelf onzichtbaar is zichtbaar. Er is een verschijning voor nodig om te zien dat er alleen bewustzijn is. Er is iemand voor nodig om te zien dat er niemand is.

Alleen het zijn is zich van zichzelf bewust.
Onbegrensd, leeg en stil, maar vol van aanwezigheid.
Nooit heeft iets dat kunnen evenaren.
Geen iemand die het heeft kunnen ervaren.

Ervaren en bewustzijn, twee als een of een als twee.
Het veranderlijke wordt ervaren in het onveranderlijke dat we zijn.
Niets wat ervaren wordt is zich van zichzelf bewust.
Wat ervaren wordt, kan zelf niet zijn.
Wat verschijnt heeft een eind. 
Alleen bewust zijn is.

We zullen altijd onze verschillen blijven ervaren maar we zullen eeuwig het ondeelbare zijn.

(Uit: Aantekeningen bij “aandacht voor ruimte – ruimte voor aandacht”)